Openbreken.

Daar sta ik dan. Op de laatste dag van ons avontuur in Andalusië. Boven. In de bergen. Kwetsbaar en geraakt door de vrouwen die voor mij staan. Zeven prachtige vrouwen. Na vier dagen zie ik dat hun harten openbreken. Zie ik hun zachtheid. Hun kwetsbaarheid. Zie ik zoveel schoonheid. De maskers die we in ons leven opzetten zijn weggevallen.

Ik volg. 

En dan breekt ook mijn hart verder open en ben ik geraakt. Man! Zo dankbaar voor de intieme reis die we samen maken. Voor de volle openheid, de diepe verbinding en de liefde die zo voelbaar is. Ik richt me op mijn hart. En voel wat daar leeft en gevoeld wil worden. Het is er soms roerig. Het wil soms dicht. Uit angst. Uit bescherming. Ook mijn oefening is om mijn hart keer op keer open te houden. Van je hart geen moordkuil te maken. Want dat is wat gebeurd als je het sluit en jouw geluid niet meer laat klinken.

De taal van mijn hart. 

Dus luister ik naar de taal van mijn hart zoals Stef Bos zo mooi zingt. In het werk wat ik doe. In het leven dat ik leef. Ik schakel steeds opnieuw terug. Richt mijn oor naar binnen en luister. Ik luister zodat ik de stille fluistering van mijn hart kan opvangen. Als een dokter die met haar stethoscoop het geluid van mijn hart zoekt. Ook ik vang de fluistering op die zachtjes door mijn lichaam golft. En als ik haar hoor – dat duurt soms even – is het aan mij om dat geluid, die taal, van binnen naar buiten te brengen. Mijn eigen geluid. Mijn verlangens, mijn wensen, mijn angsten en spanningen, mijn pijn en verdriet. Het te laten klinken. Zodat het blijft stromen. Zodat ik blijf stromen.

De weg. 

Dat is de weg. Alleen dat. Steeds weer. Waarin het hart ieder moment opnieuw geopend kan worden. En je het leven in jou niet vastzet. Maar laat bewegen. Laat stromen. En precies dat is waar het avontuur in Andalusië over gaat.

Het vraagt moed. 

Ik open mijn ogen weer. En zie deze zeven vrouwen die de moed hadden de reis naar hun hart te maken. Het lef hadden zichzelf onder de loep te nemen. Het vergrootglas erbij te pakken omdat zij meer over zichzelf te weten wilden komen. Steviger, vrijer en met meer vertrouwen in het leven wilden staan. Niets is zo spannend als dit onderzoek te midden van een groep te doen. Je naakt en kwetsbaar te tonen. En gelijktijdig is dat ook de kracht. Zie ik wat het met ze heeft gedaan. Om dit juist te midden van een groep te doen. Te midden van de gelijkgestemdheid en de steun. Want dat helpt. Dat het samen mag in plaats van alleen. En werkelijk alles wat er in dat kloppende hart huist welkom is. Je leert en oefent om alles te verwelkomen. Niemand buiten de deur te houden. De verdedigingsmechanismen. De pijn die je ergens in het leven hebt opgelopen. Je verlangens. Je goud. Het hele eigene en unieke in jou dat wil schijnen. Dit alles (weer) voelen, verwelkomen en tonen. Het vraagt moed. En zoals één van de deelnemers zo mooi beschrijft… Het werkt verrassend. Net zoals een kindersuprise-ei: “Deze reis is als een kindersuprise-ei: Je weet dat er iets fijns in zit, maar wat is één grote verrassing. Ik ben dichter bij mezelf en mijn goud gekomen. Ik voel me bewuster en krachtiger. Dat is een prachtig cadeau!’ – Leonie (40)

Ben jij nieuwsgierig geworden? De volgende reis is van 1 – 6 november 2023. Klik hier voor meer informatie of neem gerust vrijblijvend contact op. Je bent van harte welkom!